MODEL II MODEL II Podsumowując, wszystkie osoby po wystąpieniu incydentu udarowego uzyskują wsparcie i porady dotyczące możliwości powrotu do pracy. Ozdrowieńcy, którzy mają pracę uzyskują specjalistyczne wsparcie dotyczące utrzymania pracy. Ozdrowieńcy z przewlekłymi dysfunkcjami otrzymują dłuższe, wysokospecjalistyczne wsparcie wdrożenia do wcześniejszego lub nowego zawodu. MODEL I Prowadzony w regionalnych ośrodkach rehabilitacji neurologicznej. Ten model dotyczy ozdrowieńców po udarze, którzy mają pracę, do której chcą wrócić i potrzebują wsparcia dotyczącego powrotu, a w razie potrzeby alternatywnych opcji (np. przekwalifikowanie kompetencji). Rozpisuje się na tym etapie plan powrotu do pracy, który powinien się zakończyć najpóźniej po 6 miesiącach. Koordynator ICSS umawia indywidualne konsultacje ze specjalistami oceniającymi etap gotowości do pracy. W ten proces wchodzą konsultacje m.in. z fizjoterapeutą zawodowym, psychologiem, doradcą zawodowym. Oceniają oni wstępnie nowe zastałe kompetencje a więc fizyczne, funkcjonalne, psychiczne przygotowanie do wykonywania obowiązków zawodowych lub wspierają w potrzebnych modyfikacjach. Zbierają także wywiad u pracodawcy dotyczący preferencji i możliwości oferowania pracy. Na tym etapie koordynator ICSS jest także z osobą wdrażaną na miejscu w jej zakładzie pracy. W innych krajach posiadających rozwiniętą rehabilitację zawodową osobą, która jest z ozdrowieńcem w miejscu pracy i pomaga w przystosowaniu się jest dedykowany asystent wdrożenia, określany także „job crafter”, menadżer zadaniowy, menadżer wdrożenia, terapeuta zawodowy. To oferta specjalistycznej prowadzonej w regionalnych ośrodkach rehabilitacji zawodowej. Dedykowana każdemu pacjentowi po udarze z niepełnosprawnością, która uniemożliwia powrót do pracy i/lub dla którego plan powrotu do pracy będzie wymagał więcej niż 6 miesięcy na wdrożenie. Prowadzona jest ścisła współpraca z pracodawcą lub placówką chętną do zatrudnienia. Dedykowany asystent wdrożenia (koordynator ICSS) stanowi pomost między potrzebami ozdrowieńca a pracodawcy. Literatura podaje, że warunkiem powrotu do pracy po udarze jest uzyskanie samodzielności w czynnościach dnia codziennego (samodzielne poruszanie się, toaleta, ubieranie, jedzenie). Natomiast najpoważniejszą barierą uniemożliwiającą powrót do pracy czy przekwalifikowanie kompetencji jest afazja (utrudniona komunikacja). Warto jednak wspomnieć, że model rehabilitacji zawodowej NHS nie wyklucza takich osób oferując im poprzez organizacje pozarządowe i dedykowane grupy wsparcia pełnienie roli społecznych lub pracy woluntarystycznej. dr Dalia Woźnica 62
RkJQdWJsaXNoZXIy MTc4MDQxMw==