procedur jak: diagnostyka neuropsychologiczna czy terapia neuropsychologiczna. Nie ma więc możliwości prowadzenia takiej pomocy w ramach świadczeń oferowanych przez te poradnie. Nawet jeżeli w danej poradni jest zatrudniony specjalista neuropsycholog, to nie może zakodować swojej usługi zgodnie ze swoimi kompetencjami, rozpoznaniem i formą niesionej pomocy. Nie ma też obecnie możliwości świadczenia specjalistycznych usług psychologicznych i logopedycznych refundowanych przez NFZ w domu chorego. Wśród chorych po udarze są osoby zarówno leżące jak i poruszające się samodzielnie. Zwłaszcza osoby leżące czy poruszające się jedynie w obrębie swojego mieszkania, potrzebują pomocy neuropsychologicznej i logopedycznej. Wymagają usprawniania zaburzonych procesów poznawczych oraz terapii wspierającej. Stałego wsparcia wymagają też opiekunowie takich chorych, gdyż najczęściej są przemęczeni, skoncentrowani na opiece nad chorym, pozbawieni możliwości realizacji własnych celów i zainteresowań. To powoduje często reakcje depresyjne i konieczność pomocy terapeutycznej. Brak procedur neuropsychologicznych w poradnictwie może wynikać z kilku powodów, np. niedostrzeganiem takiej konieczności przez środowisko osób odpowiedzialnych za leczenie chorób neurologicznych, brak zainteresowania medialnego problemami chorych z uszkodzeniami mózgu, małą aktywnością chorych i ich rodzin w celu zapewnienie takiej pomocy. Pewne ograniczenia powoduje także brak uregulowań prawnych zawodu psychologa – nadal nie ma ustawy o zawodzie, samorządu zawodowego, jednoznacznego określenia, czy psycholog kliniczny to zawód medyczny. Brak jest więc organów mogących występować w imieniu psychologów, bronić ich praw a jednocześnie sprawować nadzór nad jakością świadczeń. Obecnie procedury psychologiczne są nisko wyceniane. Nie ma nawet zróżnicowania wyceny świadczenia w zależności od udokumentowanych kompetencji psychologa, tzn. usługa wykonana przez psychologa bez doświadczenia klinicznego (bezpośrednio po studiach), w poradni psychologicznej jest tak samo wyceniana, jak specjalisty psychologii klinicznej. To ma wpływ na jakość świadczeń, gdyż chętniej zatrudniani są psycholodzy bez specjalizacji, czasami bez żadnego doświadczenia klinicznego, gdyż mniej kosztuje ich zatrudnienie a kwota refundacji świadczenia jest taka sama. Wśród osób zatrudniających psychologów jest przekonanie, że każda osoba mająca dyplom ukończenia studiów psychologicznych ma odpowiednią wiedzę i doświadczenie aby udzielać świadczeń zdrowotnych. Niestety obecnie studia psychologiczne, nawet przy zapisie specjalności na dyplomie „psychologia kliniczna”, nie przygotowują do pracy z pacjentem, nie zapewniają nawet możliwości odbycia stażu w jednostkach służby zdrowia. Taka osoba wymaga nadzoru w pracy, często stałych konsultacji Zwłaszcza osoby leżące czy poruszające się jedynie w obrębie swojego mieszkania, potrzebują pomocy neuropsychologicznej i logopedycznej. Wymagają usprawniania zaburzonych procesów poznawczych oraz terapii wspierającej. Neuropsychologiczne wpsarcie chorych po udarze mózgu: aktualne możliwości i wyzwania systemowe 53
RkJQdWJsaXNoZXIy MTc4MDQxMw==