Pobyt w oddziale udarowym i ewentualnie na rehabilitacji neurologicznej jest ograniczony czasowo. Po wypisie do domu pacjent często nadal zmaga się z różnymi trudnościami: ruchowymi, poznawczymi i emocjonalnymi, wymagając stałej opieki i pomocy. Niestety, na kolejne turnusy rehabilitacyjne trzeba długo czekać. W tej sytuacji ciężar opieki spada na rodzinę. Choć pacjent może liczyć na refundowaną rehabilitację ruchową w domu, to po początkowej radości z powrotu w rodzinne środowisko, zaczyna dostrzegać jak bardzo zmieniło aktywności zawodowej, to wybrane czynniki wpływające na stan emocjonalny. Chory wymaga więc wsparcia psychologicznego. Do prowadzenie prawidłowych oddziaływań psychoterapeutycznych konieczna jest wiedza o funkcjonowaniu mózgu, gdyż osoba prowadząca terapię powinna rozumieć istotę zaburzeń, których doznał chory. W usprawnianiu chorych po udarze konieczny jest także udział osób bliskich, zwłaszcza rodziny. Opieka specjalistyczna oferowana jest w ograniczonym czasie, a wskazane jest aby różne formy terapii czy rehabilitacji ruchowej po udarze mózgu były wykonywane częściej. Aby było to możliwe, to rodzina powinna mieć wiedzę o aktualnych możliwościach chorego, istocie zaburzeń, które powstały na skutek choroby i jak dalej pracować z chorym, aby poprawić jego jakość życia. Często bliscy zupełnie nie rozumieją dlaczego zachowanie chorego uległo takiej zmianie. Osoby, które do czasu zachorowania były w pełni samodzielne i aktywne, stały się apatyczne, nie współpracujące, mające problemy z wykonaniem nawet prostych czynności. To wymaga wyjaśnienia. W leczeniu chorego po udarze mózgu konieczna jest więc współpraca wielu specjalistów. Chory wymaga usprawniania ruchowego przez fizjoterapeutów, terapii zaburzeń mowy przez neurologopedę (gdy takie zaburzenia występują) oraz diagnostyki i terapii neuropsychologicznej, czyli usprawniania innych zaburzeń poznawczych. Dobrze przygotowany do pracy neuropsycholog może być pomocny każdemu pacjentowi. Prawidłowa ocena zdolności zaburzonych i zachowanych funkcji psychicznych, przygotowanie i realizacja programu terapii adekwatnego do obrazu klinicznego, określenia patomechanizmów objawów, a także empatyczne wspieranie emocjonalne, są potrzebne wszystkim chorym. Podstawowym celem badania neuropsychologicznego jest opis zaburzeń wyższych czynności psychicznych i wyodrębnienie czynników warunkujących te zaburzenia. Do realizacji zadań rehabilitacyjnych konieczna jest pełna diagnoza neuropsychologiczna, która powinna obejmować wszystkie funkcje poznawcze, czynności wykonawcze, stan emocjonalny, postawę wobec choroby oraz ocenę aktualnej sytuacji życiowej. Dopiero wtedy możemy optymalnie pomóc choremu. W leczeniu chorego po udarze mózgu konieczna jest więc współpraca wielu specjalistów. Chory wymaga usprawniania ruchowego przez fizjoterapeutów, terapii zaburzeń mowy przez neurologopedę (...) oraz diagnostyki i terapii neuropsychologicznej, czyli usprawniania innych zaburzeń poznawczych. dr n. med. Leonard Szafraniec 50
RkJQdWJsaXNoZXIy MTc4MDQxMw==