30 lat temu, ideą przewodnią tworzenia oddziałów udarowych odróżniającą je od oddziałów neurologii ogólnej była ciągła współpraca wszystkich specjalistów medycznych (lekarz, pielęgniarka, fizjoterapeuta, psycholog, pracownik socjalny i in.) polegająca na wzajemnym informowaniu się o stanie chorego oraz omawianiu najbliższych, priorytetowych celów leczenia. Specjaliści powinni także omawiać sposób komunikowania pacjentowi i jego opiekunom kluczowych działań podejmowanych lub planowanych w stosunku do chorego. Ostatni element jest niezwykle istotny dla rozpoczęcia skutecznego włączania pacjenta i opiekunów w aktywny udział w procesie rehabilitacji. Już na tym etapie chory i opiekunowie powinni zrozumieć odmienność natury leczenia udaru mózgu od innych schorzeń. głęboki niedowład dużych grup mięśniowych upośledzają krążenie krwi co może być źródłem poważnych powikłań. Udar jest w 75% przypadków konsekwencją pierwotnych schorzeń internistycznych i dotyczy także w większości osób starszych. W Polsce NFZ nie wymaga od oddziałów udarowych, aby fizjoterapeuci zapewniali opiekę nad chorymi w niedzielę i święta. Zatem osoby przyjmowane w sobotę mają odroczoną fizjoterapię o dwa dni a w święta jeszcze dłużej. W Polsce NFZ nie wymaga jeszcze konkretnej dawki ćwiczeń indywidualnych wykonywanych przez fizjoterapeutę z pacjentem bezpośrednio po udarze. Jakość stymulacji wykonywanej przez fizjoterapeutę w pierwszych dniach po udarze powinna dotyczyć głównie zmniejszania ryzyka skutków unieruchomienia. Można to osiągnąć w stosunku do każdego człowieka, nawet najciężej chorych poprzez indywidualnie dopasowane do możliwości pacjentów obciążenia wysiłkiem fizycznym. Zadaniem fizjoterapeuty jest jak najszybsze podjęcie działań z pacjentem. W tym celu musi zapoznać się z dokumentacją lekarską i pielęgniarską oraz zapoznać się z ryzykami wynikającymi z chorób pierwotnych. Niezbędna jest szybka, osobista konsultacja z lekarzem prowadzącym. Następnie fizjoterapeuta powinien w warunkach klinicznych ocenić bieżące parametry wydolności pacjenta oraz jego potencjał motoryczny po udarze. Bezpośrednio po tym powinien przejść do procedur terapeutycznych. Procedury fizjoterapeutyczne na tym etapie powinny koncentrować się na usystematyzowanej i konsekwentnej pionizacji pacjenta. Czas pionizacji i jej częstotliwość ustala fizjoterapeuta w zależności od bieżących możliwości chorego. Pionizowani powinni być wszyscy także chorzy nieprzytomni. Pionizacja powinna być uzupełniana ćwiczeniami indywidualnymi zależności od tego czy jest bezwład czy różnego stopnia niedowład. Jeżeli chory podejmuje współpracę z fizjoterapeutą to procedury ćwiczeń indywidualnych muszą koncentrować się na pobudzaniu ruchów dowolnych. W większości szpitali w Polsce fizjoterapeuci pracujący w oddziałach udarowych nie są na wyłączność pracownikami tych oddziałów, lecz są wykazywani do NFZ także w innych jednostkach szpitala udzielających świadczeń rehabilitacyjnych. Fizjoterapeuci zazwyczaj Zadaniem fizjoterapeuty jest jak najszybsze podjęcie działań z pacjentem. W tym celu musi zapoznać się z dokumentacją lekarską i pielęgniarską oraz zapoznać się z ryzykami wynikającymi z chorób pierwotnych. dr hab. n. med.Maciej Krawczyk 42
RkJQdWJsaXNoZXIy MTc4MDQxMw==