Pacjenci po udarze mózgu stanowią najliczniejszą grupę osób z niepełnosprawnością ruchową po 40-ym roku życia w krajach rozwiniętych. Jest to więc problem społecznie bardzo ważny. W Polsce, opieka zdrowotna nad pacjentami po udarze mózgu w zakresie fizjoterapii wymaga dalszych, radykalnych zmian i powinna być traktowana na równi z innymi metodami leczenia. Rozwojowi metod leczenia udaru w fazie ostrej musi towarzyszyć rozwijanie innych metod. Oficjalne dane epidemiologiczne sugerują, że być może efekty uzyskane dzięki nowoczesnemu leczeniu fazy ostrej udaru w Polsce są tracone przez zaniedbania i niewykorzystane szanse m.in. w zakresie fizjoterapii. Fizjoterapia odgrywa ważną rolę w procesie leczenia chorych po udarze mózgu, ponieważ oddziałuje na najczęstszą konsekwencję udaru jaką jest niedowład. Znaczenie fizjoterapii po udarze ma jednak dużo szersze znaczenie, ponieważ ruch i czynniki fizykalne stymulują i mogą zmieniać parametry fizjologiczne wszystkich układów organizmu człowieka m.in. układ kostno-stawowy, mięśniowy, układ krążenia, oddechowy, trawienny, stan psychiczny a przede wszystkim układ nerwowy. Według wymagań NFZ, od ponad 20 lat fizjoterapia w oddziałach udarowych w Polsce musi być prowadzona obowiązkowo ze wszystkimi chorymi. Według badań naukowych sprzed niemal 30 lat i aktualnych danych NFZ śmiertelność w czasie pierwszego miesiąca po udarze spadła z prawie 30% do kilkunastu procent. To duży sukces. Jak wiadomo ponad połowa zgonów wczesnych była kiedyś spowodowana czynnikami poza neurologicznymi a w szczególności skutkami unieruchomienia. Głównymi „zabójcami” było zapalenie płuc i zatorowość płucna, które wprost były prowokowane bezruchem. Do obecnej, radykalnej poprawy przyczyniły się z pewnością tromboliza i leczenie wewnątrznaczyniowe redukując liczbę zgonów w pierwszych kilku dniach po udarze i zmniejszając liczbę chorych z dużym deficytem neurologicznym. Nie wiadomo w jakim stopniu przyczyniła się do zredukowania liczby zgonów wcześnie podejmowana fizjoterapia, której głównym celem jest jak najwcześniejsze stymulowanie układu naczyniowo-oddechowego. Wczesna stymulacja ruchowa jest bezpieczna i pożądana dla wszystkich chorych po udarze niezależnie od przyczyny udaru i niezależnie od jego ciężkości oraz chorób towarzyszących. Wiadomo także, że stymulacja fizyczna powinna być podejmowana jak najszybciej ze szczególnym uwzględnieniem najciężej chorych, ponieważ to właśnie oni są obciążeni najbardziej ryzkiem śmiertelnych powikłań wywołanych przez unieruchomienie. Zatem uprawnionym jest stwierdzenie, że chorzy najbardziej obciążeni schorzeniami internistycznymi i z największym deficytem ruchowym powinni interwencję fizjoterapeutyczną otrzymać bez zbędnej zwłoki w pierwszej dobie po udarze. Jej minimalne opóźnianie w czasie jest niekorzystne dla stanu pacjentów. Bezwład lub Fizjoterapia w oddziałach udarowych w Polsce Droga do powrotu - analiza dostępności fizjoterapii dla osób po udarze w Polsce 41
RkJQdWJsaXNoZXIy MTc4MDQxMw==