W 2023r. obserwowano pewne korzystne zmiany w zakresie finansowania rehabilitacji neurologicznej w Polsce, tj. dofinansowanie zakupu urządzeń robotycznych z Funduszu Medycznego (195 mln PLN), co pozwoliło na unowocześnienie wyposażenia oddziałów i podniesienie jakości udzielanych świadczeń, jednak podstawą poprawy dostępu do świadczeń z zakresu rehabilitacji neurologicznej dla wszystkich chorych wymagających tego rodzaju terapii jest przeznaczenie adekwatnych środków finansowych na zwiększenie wyceny świadczeń z zakresu rehabilitacji neurologicznej udzielanych na wszystkich wymienionych powyżej poziomach zabezpieczenia. Pozwoli to uniknąć przerw w procesie leczenia rehabilitacyjnego, mogących mieć negatywny wpływ na końcowe efekty rehabilitacji. Konieczne jest wdrożenie systemu opieki, który obejmie zarówno pacjenta, jak i jego rodzinę, umożliwiając im aktywne uczestnictwo w procesie leczenia i rehabilitacji. Dostęp do rehabilitacji neurologicznej powinien być bowiem niezbywalnym prawem każdego pacjenta, niezależnie od jego sytuacji finansowej. chorych w odroczonym czasie od udaru, niedobór łóżek na oddziałach rehabilitacji neurologicznej i oddziałach rehabilitacyjnych dedykowanych dla chorych po udarze mózgu powoduje, że chorzy oczekują na rehabilitację w wielomiesięcznych, a nawet kilkuletnich kolejkach oczekujących. Omawiając problemy rehabilitacji po udarze mózgu należy także nadmienić, że do jednych z istotnych następstw udaru, utrudniających uzyskiwanie optymalnych efektów rehabilitacji jest spastyczność. W ostatnich latach zaobserwowano wprawdzie wzrost dostępu do leczenia spastyczności kończyn po udarze mózgu w ramach programu lekowego B.57 (od 2014r.) oraz zwiększenie liczby ośrodków realizujących leczenie w tym programie (w 2022r. – 84 świadczeniodawców). Liczba pacjentów objętych opieką w programie lekowym leczenia spastyczności stopniowo wzrasta, choć nadal w stopniu nie zabezpieczającym potrzeb wynikających z epidemiologii tego zaburzenia – w 2022 r. z programu 3 lekowego korzystało 2 tys. pacjentów. Nie wszystkie potrzeby pacjentów w zakresie leczenia toksyną botulinową są zaspokojone. Aktualnie pacjenci mają dostęp do leczenia toksyną botulinową po zakończeniu hospitalizacji na oddziale udarowym. W części przypadków, zasadne jest podanie leku już w bardzo wczesnym okresie po zachorowaniu, jak najszybciej po wystąpieniu spastyczności, jeszcze podczas hospitalizacji na oddziale udarowym, lub w trakcie hospitalizacji na oddziale rehabilitacji neurologicznej. W takich przypadkach podanie toksyny botulinowej jak najwcześniej, może dać szansę na pełną odbudowę utraconych wskutek udaru funkcji ruchowych oraz zapobiec rozwojowi powikłań, które później wymagają długotrwałego leczenia i utrudniają uzyskiwanie poprawy funkcjonalnej. Leczenie toksyną botulinową jest stosunkowo kosztowne i w związku z powyższym, aby umożliwić jego stosowanie jak najwcześniej gdy jest konieczne, tj. w trakcje hospitalizacji na oddziale udarowym lub oddziale rehabilitacji neurologicznej zasadne byłoby aby stanowiło świadczenie do sumowania, które może oddział wykonujący taką procedurę terapeutyczną doliczyć do podstawowego świadczenia realizowanego w danym czasie. dr hab. n. med. Iwona Sarzyńska - Długosz 38
RkJQdWJsaXNoZXIy MTc4MDQxMw==